Fragment uit het boek VALLEN SPRINGEN DUIKEN:

Poëzie zonder woorden, poëzie door middel van alleen lijnen en soms ook kleur op papier: “Het kan oneindig veel meer zijn dan als je het bedenkt. Ik volg mijn hand,” legt Floor van Keulen uit over zijn tekenkunst.Het gaat om een geheel eigen werkveld parallel aan zijn performances, muurschilderingen en digitale projecties van computertekeningen als evenement op gevels van een stad zoals Amsterdam als ook voor theater, ballet en een jazz-concert in het Bimhuis. Hij is in al dat soort werk een prominente vertegenwoordiger in Nederland van de “wilde schilderkunst”, in de ware betekenis van wild als spontane handeling. Dit is zijn efemere werk, geboren voor het moment. Niets van dit spontaan ontstane is er nog. Dat geldt ook voor zijn vroege muurschildering in het trappenhuis in de Kerkstraat, waarin hij al in de jaren 1960/’70 zijn wonderlijk fabuleuze werk begon. Of voor zijn krijttekeningen op schoolborden, die zijn leraren lieten gebeuren zolang de pauzes duurden. Het zijn net bloesems, alles is vergaan. Het boek Floor van Keulen: Lost paintings, verdwenen schilderingen 1965-2011 (Amsterdam 2011) geeft nog van alles een idee en is een herinnering door middel van een selectie van afbeeldingen.